Het wonderei van Rodaan Al Galidi – repost VS#3

Vanaf eerste kerstdag verschijnen er weer nieuwe afleveringen van VersSpreken, over ondermeer Ghayath Almadhoun, Frank Koengracht, Jeroen Mettes, Jan Arends en Mustafa Stitou. Tot die tijd plaatsen we dagelijks een oude aflevering om er alvast weer in te komen, en ook om aan te kondigen dat we een nieuwe iTunes-feed hebben (klik hier om u te abonneren of om uw abonnement aan te passen). Vandaag aflevering #3, over een gedicht van Rodaan Al Galidi, ‘Het wonderei van Rodaan Al Galidi’ uit zijn bundel Digitale Hemelvaart, die in het najaar van 2009 verscheen. Het gedicht is even ongrijpbaar als het oeuvre van Al Galidi. Hélène Gelèns, Rozalie Hirs, Joost Baars en Matthijs Ponte doen een poging in een gesprek over kunstenaarschap, illegaliteit, mensenrechten en Rodaan Al Galidi (de dichter of de mens?).

KommaPunten over Douglas Kearny, www.russianpoetry.net, Sonic Acts en de 30+30 Dichtersmarathon. En wie verder wil lezen sturen we graag door naar de Reactor, waar een stuk van VersSpreker Samuel Vriezen staat over de bundel Digitale Hemelvaart.

De foto’s bij deze post zijn gemaakt door Liza de Rijk.

De tune bij deze aflevering is het nummer Mante van Mischa Pex.

-

Het wonderei van Rodaan Al Galidi

Normaal gesproken
leg ik mijn gedachten op papier,
maar twee weken geleden
legde ik een ei.

Uit respect voor mijn gedachten
en wat eruit kon komen,
bouwde ik een nest in de hoek van de kamer
en zat op het ei.

Vrienden en collega’s
geloofden niet dat ik een ei uitbroedde.
Ze dachten dat ik
mijn wereld niet wilde verlaten.

Hoe lang zal mijn broeden duren?
Hopelijk niet een leven lang.

Wat komt eruit?
Hopelijk geen mens.

- Rodaan Al Galidi, uit: Digitale Hemelvaart, Meulenhoff 2009

Toon Tellegen: vergeefse achtervolgingen – repost VS#2

Toon TellegenOp eerste kerstdag verschijnt de nieuwe aflevering van VersSpreken over Ghayath Almadhouns gedicht ‘We’. Tot die tijd plaatsen we dagelijks een oude aflevering om er alvast weer in te komen, en ook om aan te kondigen dat we een nieuwe iTunes-feed hebben (klik hier om u te abonneren of om uw abonnement aan te passen). Vandaag aflevering #2, over een gedicht van Toon Tellegen uit zijn bundel Stof dat als een meisje (dat hieronder te lezen is). Jan-Willem Anker, Edwin Fagel, Matthijs Ponte en Joost Baars bespraken het, en slaagden er niet in het te temmen. Niet dat er niets wordt gezegd: Genesis 32, The Matrix, pokeren, Robert Crumb en Roadrunner komen voorbij. Maar ieder antwoord roept uiteindelijk meer vragen op – alsof het gedicht de VersSprekers altijd een stap voor blijft, net als Roadrunner Wile E. Coyote. Maar hoe vergeefs de achtervolging ook, ze is niet zonder zegeningen. Luister naar VersSpreken #2, over onderstaand gedicht van Toon Tellegen.

(Luister hierboven in de player, via iTunes, of door het bestand rechtstreeks te downloaden via “download” hierboven)

*

Een man vond een engel, ergens achteraf,
laten we vechten, zei de man,
dat is goed, zei de engel

de man vocht met hem,
behaalde een overwinning op hem,
verscheurde hem,
veegde hem op, gooide hem weg,
boende de vloer
tot er geen spoor meer van hem over was,
wreef in zijn handen
en dacht niet meer aan hem

en de engel glimlachte
en tilde de man op, tussen twee vingers,
bekeek hem met verbazing
en ook enige ontroering,
liet hem in een afgrond vallen

en de man viel en viel,
terwijl hij dacht dat hij liep
en dat het zomer was
en dat de toekomst hem veel beloofde.

- Toon Tellegen, uit Stof dat als een meisje, Querido, Amsterdam 2009

De tune bij deze aflevering is geknipt uit het nummer Bikkelhard van het duo Das Punkt.

Thomas Möhlmanns vadermoord – repost VS#1

foto: Esther Parriger
foto: Esther Parriger

Op eerste kerstdag verschijnt de nieuwe aflevering van VersSpreken over Ghayath Almadhouns gedicht ‘We’. Tot die tijd plaatsen we dagelijks een oude aflevering om er alvast weer in te komen. We beginnen met de eerste aflevering, oorspronkelijk gepubliceerd op 25 november 2009. Het gesprek gaat over een titelloos gedicht uit de bundel Kranen open van Thomas Möhlmann. Aan tafel zitten Erik Lindner, Samuel Vriezen, Joost Baars en Matthijs Ponte. Een gesprek over tanden, vaders en zonen en de sociaal-democratie.

-

Kom vadertje laat je tanden zien, niet
je voortschrijdend inzicht: ik moet in je gelijk
kunnen wonen, echt ik ben blij

je tevreden te zien, dat je dingen hebt
neergezet die niemand je meer afneemt
wil niet zeggen dat alles er mooier op werd

alleen je eigen wereld is maakbaar
niet die waarin ik je een kleinkind geef
en ik wil daarover met je kunnen praten

vader laat dus je tanden weer eens zien, steeds
dommere mensen krijgen steeds meer gelijk
en natuurlijk zijn het kiezers maar waarvan

jullie bouwden een prachtig paleis pa
op een drassige bodem, ook ik geloof
in goede bedoelingen maar

steeds meer nog intussen in tanden
eet mijn pap nog met dezelfde lepel
maar kauw tegenwoordig voor ik slik:

niet je mening van vanavond
niet je wijsheid met de jaren.
Je tanden.