VersSpreken.nl Podcast met vier lezers en een gedicht

8Jan/102

Het wonderei van Rodaan Al Galidi (VersSpreken #3)

 

(beluister aflevering met deze player)

Rodaan Al Galidi, door Liza de RijkRodaan Al Galidi, door Liza de Rijk

Hoe populair hij ook is, Rodaan Al Galidi is een van de meest raadselachtige dichters in Nederland. Zijn laatste bundel Digitale Hemelvaart, die in het najaar van 2009 verscheen, lijkt helderder dan ooit, maar zijn werk bijft in al zijn begrijpelijkheid de neiging hebben ongrijpbaar te zijn. Hélène Gelèns, Rozalie Hirs, Joost Baars en Matthijs Ponte doen een poging in de derde aflevering van VersSpreken. Het gedicht: Het wonderei van Rodaan Al Galidi. Een gesprek over kunstenaarschap, illegaliteit, mensenrechten en Rodaan Al Galidi (de dichter of de mens?).

KommaPunten over Douglas Kearny, www.russianpoetry.net, Sonic Acts en de 30+30 Dichtersmarathon. En wie verder wil lezen sturen we graag door naar de Reactor, waar een stuk van VersSpreker Samuel Vriezen staat over de bundel Digitale Hemelvaart.

De foto's bij deze post zijn gemaakt door Liza de Rijk.

De tune bij deze aflevering is het nummer Mante van Mischa Pex.

-

Het wonderei van Rodaan Al Galidi

Normaal gesproken
leg ik mijn gedachten op papier,
maar twee weken geleden
legde ik een ei.

Uit respect voor mijn gedachten
en wat eruit kon komen,
bouwde ik een nest in de hoek van de kamer
en zat op het ei.

Vrienden en collega's
geloofden niet dat ik een ei uitbroedde.
Ze dachten dat ik
mijn wereld niet wilde verlaten.

Hoe lang zal mijn broeden duren?
Hopelijk niet een leven lang.

Wat komt eruit?
Hopelijk geen mens.

- Rodaan Al Galidi, uit: Digitale Hemelvaart, Meulenhoff 2009

Comments (2) Trackbacks (0)
  1. Het is een erg mooi gedicht

  2. Uit De herfst van Zorro:

    Het park van het hart van Zorro

    Elke dag
    haal ik touwen uit takken,
    geef ik vertrapte bloemen water.
    Gebroken vleugels
    breng ik terug naar nesten.
    In het park van mijn hart
    ruim ik lege flessen op
    en smerige condooms.
    Het is te veel werk
    borden op te hangen
    om het plassen
    op het groen van mijn hart
    te verbieden.
    Ik twijfel soms
    of mijn hart al dit groen nodig heeft
    om hart te kunnen blijven.
    Soms
    denk ik eraan het park van mijn hart
    in een garage te veranderen
    en met het geld
    leer ik eieren te leggen
    in een nest in mijn hart
    en te kraaien
    op een muur in mijn hoofd.


Leave a comment


No trackbacks yet.